Martin Bril, 1959-2009

Het programma Draadstaal bracht in de aflevering van zondag 26 april 2009 een prachtig eerbetoon aan de onlangs overleden columnist, schrijver en dichter Martin Bril.

Weg, weg, weg van hier.

Niets gaat boven een bushalte

Zonder reizigers, en zonder bus

Ik weet niet waarom

Of weet ik het wel?

Het zal het idee zijn: ieder
Moment kan zich hier iemand
Melden die naar elders wil,

Weg, weg, weg van hier.

Dat is 1.En nu 2.

Het idee dat zomaar ineens uit
Het niets een bus kan verschijnen
(Stipt volgens de dienstregeling)
En die neemt de reiziger dan mee

Weg, weg, weg van hier.

Maar zonder reizigers en
Zonder bus is een bushalte

Dus niets.

saamhorigheid

Er zijn al veel mooie dingen gezegd. Er is met veel lof gesproken over die gedenkwaardige vrijdagavond. De avond waarop we met een aanzienlijk deel van de cast van Voorjaarsontwaken een succesvol concert hebben gegeven. Niet ter meerdere eer en glorie van onszelf, maar ten behoeve van de kinderen van het St. Joseph's Childrens Home in India. Een heuse benefietavond, georganiseerd door zes fantastische meiden die zich er met hart en ziel voor hebben ingezet. Dewi, Maxime, Muriel, Janne, Neele en Aline, jullie zijn absolute toppers.

Ik heb de benefietavond en de weg ernaartoe niet als organisator, maar wel als enthousiast castlid mee mogen maken. Dat maakt ongetwijfeld dat ik onderschat hoeveel werk het is om zo'n avond tot stand te brengen, zelfs als ik het me zo goed mogelijk probeer voor te stellen. Toch hoop ik dat ik die mooie avond en het werk dat ervoor verricht is niet tekort doe wanneer ik deze tekst gewoon vanuit het perspectief van 'enthousiast castlid' schrijf.

Te bedenken dat ik nog maar drie maanden geleden auditie deed voor Voorjaarsontwaken. De musical was nieuw voor me, de nummers waren nieuw, de mensen waren bijna allemaal nieuw. Inmiddels hebben we elkaar tijdens de musicalrepetities al behoorlijk leren kennen, maar de benefietrepetities hebben de onderlinge band nóg meer versterkt.

Hoe enthousiast en gemotiveerd iedereen was om er een onvergetelijke benefietavond van te maken, bleek al tijdens de eerste repetitie. Die werd gehouden in de danszaal van Cultureel Centrum De Boodschap in Rijen - een zaal die we tot onze grote spijt niet konden gebruiken voor de daaropvolgende repetities. Hoe elk van ons een stukje zang liet horen aan Laureen, onder wier fantastische leiding we al die weken aan het concert hebben gewerkt, zal ik niet snel vergeten. Hoe we daarna steeds weer gesleuteld hebben aan het muzikale programma, hoe onze frustraties zich ophoopten als een performance allesbehalve levendig was, hoe blij we waren toen het na enkele flinke repetities in de laatste twee weken (!) wél ergens op begon te lijken - het zal allemaal nog wel een tijdje in mijn geheugen en in dat van de anderen gegrift staan. Het had er in elk geval nooit zo mooi uit kunnen zien zonder het onbegrensde geduld en de stimulerende woorden van onze geweldige coach (want dat was ze). Dus, lieve Laureen, als je dit leest: ik en alle anderen hebben veel van je geleerd en ik kan alleen maar zeggen dat ik in de toekomst graag nog eens met je samenwerk. Heel erg bedankt.

Wie ik verder nog wil bedanken? Laat ik dat houden op iedereen met wie ik deze avond heb mogen beleven. Het geven van een concert dat succesvol is en ook nog eens voor een goed doel is, is iets heel moois. Op de eerste plaats voor de kinderen in India, maar ook voor het saamhorigheidsgevoel binnen de cast. Het avontuur is nog lang niet voorbij - tot december blijven we met zijn allen toewerken naar onze voorstelling van de prachtige musical Voorjaarsontwaken. Ik verheug me erg op de weg die we nog te bewandelen hebben. Het zal een mooie, maar ook een heftige weg zijn. Voorjaarsontwaken is een serieuze musical die weliswaar hier en daar een luchtig moment bevat, maar over het geheel genomen een hoop zware thema's kent. Het schrikt mij vooralsnog niet af met die thema's aan de slag te gaan - de ernst (!) van de onderwerpen maakt de voorstelling interessant en zorgt ervoor dat het acteerwerk behoorlijk uitdagend is.

Nu kunnen we in elk geval alvast terugkijken op een mooie benefietvoorstelling met een groot deel van de cast, en, om me even persoonlijk tot jullie te richten: bedankt voor de fijne avond, en ik kan niet anders dan zeggen dat ik het ontzettend leuk vind dat ik nog een aantal maanden met jullie door mag gaan!

de mol!

Laat ik, net als Stefan, ook een mol aanwijzen... ik verdacht hem eigenlijk vorige week al, maar ik heb toch maar even aflevering 2 gekeken om te zien of ik bij hem bleef, en ja hoor...

Jon is de Mol!

En daar blijf ik bij... tenzij hij eruit gaat, natuurlijk.

Een nieuw blogjaar... en het lied van de dag!

Allereerst neem ik hierbij de gelegenheid te baat iedereen een gelukkig, liefdevol, kleurrijk, inspirerend, muzikaal, afwisselend, spannend en gezond 2009 toe te wensen!

Zelf heb ik dit jaar veel om naar te streven. Voor deze blog streef ik naar een productiever jaar. Ik wil niet met het slappe excuus van een writer's block komen, want kom op, er gebeurt zoveel in de wereld om me heen dat er vaak genoeg aanleiding is tot schrijven. Bovendien kan ik altijd nieuwe vormen bedenken waarin ik mijn logs ga gieten...

...zoals nu! Al is dit wel een soort nevenvorm naast het echte schrijfwerk. Toch is het te leuk! Er gaat haast geen dag voorbij of er is één bepaald liedje dat het ritme in mijn hoofd gedurende de hele dag beheerst. Dat kan allerlei oorzaken hebben: ik kan een droom gehad hebben waarin dat liedje een belangrijke rol speelde, ik kan het ergens gehoord hebben (en het is blijven hangen), of ik heb het zelfs helemaal niet gehoord en toch zit het in m'n hoofd! Ik zal die oorzaken hier niet onthullen, tenzij ze echt te grappig en te absurd voor woorden zijn.

Misschien dat ik de nummers uiteindelijk in een lijstje ga zetten, maar hoe dat lijstje precies is opgebouwd, daar moet ik nog eens over nadenken!

Het lied van vandaag is:

Peter Allen - I go to Rio (1977)

5 jaar later

Het programma 5 jaar later, gepresenteerd door Jeroen Pauw, is sinds maandag 22 december jl. op de tv te zien. In elke aflevering van dit programma staat één bekende Nederlander centraal die al 5 jaar eerder door Pauw geïnterviewd werd. Met deze persoon wordt teruggeblikt op dat interview van 5 jaar geleden: welke prognoses zijn er toen gedaan, wat is er sindsdien allemaal rond de persoon gebeurd (als in: hoe is de persoon de afgelopen 5 jaar in het nieuws gekomen?), hoe ging het toen met de persoon, hoe gaat het nu met hem of haar, en zijn de prognoses uitgekomen? Welke ontwikkeling is zichtbaar? En hoe zou dat hebben kunnen komen?

Ik heb niet alle afleveringen tot nu toe gezien. De eerste keer dat ik het zag, was afgelopen woensdag. Katja Schuurman was te gast en, zoals iedereen weet, is er in de vijf jaren die voorafgingen aan dit interview heel wat veranderd voor haar. De moord op Theo van Gogh is, verre van onterecht, het eerste dat veel mensen te binnen schiet. Toch vergeet men daardoor gemakkelijk de positieve ontwikkelingen, die zonder meer even zwaar wegen als de minder positieve. Inmiddels is zij Katja Römer-Schuurman, gelukkig getrouwd met Thijs Römer en weer wat leuke ervaringen op acteer- en presentatiegebied rijker. Vooral met haar televisiewerk voor BNN kwam en komt ze prominent in beeld, getuige programma's als Katja vs. Bridget en, nog recenter, Katja vs. De Rest. Vijf jaar geleden voorspelde ze echter dat ze meer zou gaan acteren. Ze had het zelfs over een internationale acteercarrière. In het interview van nu zei ze echter dat het 'acteren in Amerika' haar wel grappig leek, maar dat ze dat idee nooit heeft omgezet in daden en het dus blijkbaar ook niet écht wilde. Ik denk dat dat ook een beetje samenhangt met de persoonlijke ontwikkeling in die vijf jaar waar ze het over heeft: vijf jaar geleden was ze nog veel chaotischer en woog ze de zaken minder af. Dat is nu kennelijk wel veranderd. Het heeft waarschijnlijk alles te maken met het vormingsproces van het leven: wanneer heb je je volledig gevormd? Is er eigenlijk een moment in je leven waarop dat het geval is? Katja gaf aan dat ze vijf jaar geleden nog veel meer 'zoekende' was. Nu is ze dus succesvol bezig voor BNN, en ze heeft het acteren toch niet losgelaten, getuige haar rol in de, weliswaar Nederlandse, serie S1NGLE.

Zo zijn er al veel meer boeiende gesprekken geweest. Wat vijf jaar toch met iemand kan doen, is en blijft fascinerend. Als ik even kan, ga ik de komende afleveringen ook bekijken.

Edit: inmiddels zijn de afleveringen met Frits Wester, Mart Smeets en Jan Marijnissen ook geweest. Stuk voor stuk goede gesprekken en interessante terugblikken. De afleveringen met Reinout Oerlemans en Theo van Gogh (in het laatste geval volgens mij met naasten) heb ik nog niet gezien, misschien zoek ik ze nog eens op.

Toch nog maar even de marathon...

... omdat het zo'n fantastische show was. Weliswaar heb ik niet de hele nacht zitten kijken (ja, je mag me lui noemen, want (bijna) alles was de moeite waard!), maar het stukje dat ik in deze log laat zien, heb ik niet gemist. Neem zangeres Adele, Paul de Leeuw en een van de mooiste nummers van Adele, en je krijgt een stukje tv waar we normaal gesproken bijna alleen maar van dromen:

Dat het nummer eigenlijk van Bob Dylan is, vergeten we hier maar even!

De neerlandistische Club van Sinterklaas!

Op zaterdag 15 november jongstleden was het weer zover: de lieve, goede Sint en zijn trouwe Pieterman Knecht (of is het tante Jo? De cabaretier die zich al afvroeg wat er door het struikgewas ruist, beweerde van wel) kwamen naar Nederland. Zij meerden aan in Almere, alwaar zij verwelkomd werden door burgemeester Annemarie Jorritsma. Nu betekent het Sinterklaasfeest ieder jaar weer dat er een stroom aan reclames, tv-programma’s en films over Sinterklaas voorbijkomt op het scherm. Van al die commerciële vrolijkheid is er eigenlijk maar één ding dat de moeite waard is: de jaarlijks terugkerende serie ‘De Club van Sinterklaas’. Alhoewel, ‘de moeite waard’? De laatste jaren is het maar schamel, hoor. Waar zijn die geniale Jacob en Meneer de Directeur gebleven? Waarom moest Coole Piet nu zo nodig een zakelijk conflict met Jetix krijgen? Wáárom, Wegwijspiet, wáárom heb jij afscheid genomen? En alsof dit nog niet genoeg is: Bram.. eeh sorry, Sinterklaas, is vervangen door Fred Butter.. eehhh sorry, Sinterklaas. Die andere stem maakt de Sint ineens zo ‘onecht’. Maar ja, zullen we maar zeggen dat alles went?

Gelukkig kan ik jullie vertellen dat er ook een andere Club van Sinterklaas bestaat. Een Club die niets aan kwaliteit inboet maar zijn reputatie hooghoudt door er telkens weer op zulk een welbespraakte wijze voor te zorgen dat het Sinterklaasfeest goed verloopt, dat er voor niemand reden tot queruleren is. Het gaat om een zeer belezen en geleerde Club die, in tegenstelling tot wat men denken zal, niet uit een stel saaie hoge pieten.. eh.. piefen bestaat, maar bekendstaat om zijn hoge mate van intelligente humor. Ik stel aan jullie voor: de neerlandistische Club van Sinterklaas!

En hoe kan ik jullie nu beter kennis laten maken met deze Club dan door een vergadering, die plaatsvond in het Pietenkeukentje op de Zevende Verdieping van het Kasteel van Sinterklaas en die ik afgeluisterd heb, hieronder in getranscribeerde vorm neer te zetten.

Vergadering in het Pietenkeukentje op de Zevende Verdieping van het Kasteel van Sinterklaas, datum niet vermeld, tijd niet vermeld. Aanwezig: Piet de Roovere, Pietje Persuasief, Pietpaapui, Louche Piet, Rempiet, Piet Haes en Reijn, Piet Dieugo, Schoorsteenpiet en natuurlijk… Sinterklaas.

Sinterklaas: Ik heet jullie allemaal welkom op deze vergadering, die zeer urgent is om mijn verjaardag op 5 december goed te laten verlôpen, omdat er natuurlijk geen belangrijkere dag bestaat. Ik heb de agendapunten uiteengezet in dit Powerpointschema.. ik gebruik het al jaren, maar ben nog steeds trots op mijn schema.. maar goed. Eeeeeehmm… laten we het allereerst eens hebben over de plannen van Piet de Rôvere.

Piet de Roovere: Beste Sint, zou u nou uw best willen doen mijn naam een keer goed uit te spreken? Het is ‘Piet de ROOVERE’. Ik ga het toch ook niet hebben over Louis Paul Bôn.

Sinterklaas: Nee, dat moest er nog eens bijkomen, Piet de Rôvere, want dat doe ik altijd al. Ik vind het nog altijd schandalig dat je De Kapellekensbaan nog nooit hebt gelezen, maar goed… eeeehmm.. jouw plannen dus, Piet.

Pietpaapui: Mijn plannen, Sinterklaas? Nou, het leuke is, dat ik…

Sinterklaas: Neeee, Pietpaapuipoepie, ik vroeg het even niet aan jou. Het woord is aan Piet de Rôvere.

Piet de Roovere: Wel, beste Sint, beste Pieten, ik heb het Egidiuskwartet weten te boeken voor de verjaardag van Sinterklaas.

Sinterklaas: Het Egidiuskwartet? Maar dat is zo treurig! Op een vrôlijke dag als mijn verjaardag ga ik me helemaal niet afvragen waar die idiôte Egidius gebleven is, laat staan dat ik naar zijn ongetwijfeld slaapverwekkende gezelschap verlang!

Piet de Roovere: Nou, u begrijpt me verkeerd, vrees ik. Zij zingen niet over Egidius, zij gaan een heel vrolijk lied zingen, over… ja, dat ga ik natuurlijk nog niet verklappen, dat is een verrassing. Laten we het erop houden dat het hoofdgerecht van het banket heel letterlijk moet worden genomen. Ja, dat is cryptisch, maar dat past wel enigszins bij mijn welbespraakte karakter.

Sinterklaas: Hm, ja, goed, als ik maar niet over mijn nek ga. Pietje Persuasief, wat ben jij van plan?

Pietje Persuasief: Nou, Sinterklaas, ik heb in mijn werk al zo vaak persuasief op moeten treden dat ik dat tijdens uw feest maar even niet doe. Wist u al dat ik in mijn vrije tijd een énige bezigheid heb? Ik kan heel goed pianospelen!

Sinterklaas: Och, ze kan goed pianospelen. Waarom kan een schoenmaker nou nooit eens bij zijn leest blijven? Ik prakkiseer er toch ook niet ôver het ôver Harry Mulisch te gaan hebben.. dat is mijn gebied helemaal niet, en bovendien heeft hij waardelôze boeken geschreven. De aanslag alleen al…

Pietje Persuasief: Maar pianospelen is toch léúuuuk! Vooral Quatre Main! Ik zorg dat ik een grappig mannetje naast me heb dat..

Sinterklaas: Ja, ja, ik wil het helemaal niet weten, gelôf ik! Denk nog maar eens goed na over wat je gaat doen, en kom met iets beters! Dan is nu het woord aan…

Pietpaapui: Ja, Sinterklaas, mag ik dan nu ook eens iets zeggen…

Sinterklaas: Neeeeeeee, Pietjedepapoepuipoea, leer nou eens dat je mij uit moet laten praten!
Pietpaapui: Ten eerste ben ik geen Papoea, en ten tweede.. oh, wacht eens, ‘Papoea’, dat is fonologisch erg interessant…

Sinterklaas: Ja, ten eerste is ’t Albertô, en ten tweede.. zo kan ik het ook, Puipaapietjepoe!
Piet Haes en Reijn: Beste Sinterklaas, ik zou het toch op prijs stellen als u mijn Vlaamse helden niet belachelijk maakt.

Sinterklaas: Beste Piet Haes en Rijn, dat was ook niet om ze belachelijk te maken, maar om Patjepuipiet erop te wijzen dat ze haar formuleringen schaamtelôs jat van die geweldige Vlaamse kapper. Ik zou een Vlaming nooit belachelijk maken, dat weet jij toch net zo goed als ik.
Piet Haes en Reijn: Dat is waar, Sinterklaas, excuseer.

Sinterklaas: Het is niet erg, beste Piet. Waar waren we… eeeehmm… nou weet ik niet wat ik wilde zeggen… o ja! Het woord is aan Louche Piet!

Louche Piet: Dank u, Sinterklaas. Ik kan u met volle vreugde mededelen dat ik met mijn uiterst zoetgevooisde stem een gedicht ga voordragen van mijn enige echte held… *wordt emotioneel*… dat is een gedicht dat jullie eigenlijk allemaal gelezen moeten hebben… die overtúiging die eruit spreekt! De emótie! En let er ook op dat wanneer je dat gedicht gaat analyseren, je de JUISTE TERMINOLOGIE gebruikt, anders doe je echt geen recht aan dit prachtige stuk. Geweldig.

Sinterklaas: Dat is allemaal heel fijn, Louche Piet, maar over welke dichter gaat het nu eigenlijk?

Louche Piet: Maar dat is toch een overbodige vráág, Sinterklaas. *Diepe zucht* Het is toch zo helder als blinkend kristalglas dat ik een gedicht van Lucebert ga voordragen… *enigszins giechelend*… het zou toch van de zótten zijn als ik een andere dichter zou kiezen, HA!!!

Sinterklaas: Nou, vooruit dan maar weer. Dan zijn we nu aanbeland bij.. eeehmm.. hoe heet ze toch ook weer.. oh ja! Rempiet!

Rempiet: Oooooh, wat ik ga doen, Sinterklaas, is echt leuk! Ik ga nog niet precies zeggen wat het is, maar het is welbekend dat ik heel goed met witte zakdoekjes overweg kan. Oh ja, en als er van die betweterige Pieten in de zaal zitten die meer van de historische taalkunde denken te weten dan ik, laat ik mijn oorverdovende ringtone klinken! Ik heb dat eerder dit jaar wel eens geprobeerd, en dat bleek heel effectief.

Sinterklaas: Klinkt als een simpele gôchelact. Ik hoop dat je me verrast. De volgende! Ik hoorde in de wandelgangen al dat we nog een heel komisch duo hebben! Piet Diego en Schoorsteenpiet!

Piet Dieugo: Ja, zeker, Sinterklaas! Wij zijn echte Pieten met een Mening, dit jaar! Meningen leveren tegenwoordig veel macht en invloed op, zo is mijn verre van bescheiden mening, en verwerven daarmee een hoop symbolisch kapitaal, nietwaar, Schoorsteenpiet?

Schoorsteenpiet: Ja, en dat is geestig dat je dat zo zegt, want meningen zijn natuurlijk niet alleen iets van vandaag. Ook in de negentiende eeuw wisten grote namen als Potgieter en Da Costa hun meningen scherp te formuleren.

Sinterklaas: Ja, een hôp literaire kritiek van likmevestje, daar lijkt het vooral op, heren. Maar vooruit, ga het literaire debat maar aan, dan valt er nog wat te lachen. Eeeehm.. goed, volgens mij heb ik nu iedereen gehad.. oh nee, ik vergeet Pietpaapui helemaal!

Pietpaapui: ’t Is niet waar, Sinterklaas! Eindelijk noemt u de juiste naam!

Sinterklaas: O ja, dat gaat altijd zo. Als ik zin heb, noem ik de juiste naam, en als ik geen zin heb, ja, dan verhaspel ik zo eens wat…

Pietpaapui: In ieder geval: het leek mij nou eens leuk om jullie allemaal te laten proeven van die overheerlijke klinkerdriehoek. Ik heb daar een heel speciale manier voor, maar het is niet leuk om dat nu al te zeggen. Kijk, ik heb die speciale manier niet meer nodig, voor mij is het allemaal…

Sinterklaas: Ja, ja, ja, we weten wat je wil gaan zeggen. Duidelijk. Dan zijn we er doorheen! Ik sluit bij dezen… aaaah, neen! Ik heb Piet Haes en Reijn helemaal niet gevraagd naar zijn plannen! Je had best even mogen interrumperen, hoor. Maar daar ben je misschien te bescheiden voor. Dat siert je wel, Piet Haes en Reijn.

Piet Haes en Reijn: Wel, Sinterklaas, een groter compliment van u had ik niet kunnen krijgen. Ik dank u zeer. Begrijp ik goed dat deze vergadering nu afgelopen is? Zullen we allemaal nog een biertje gaan drinken in het Cultuurvertrek van het Kasteel?

N.B.: dit bericht werd eerder gepubliceerd op de website van de SVN, de Studievereniging voor Neerlandici.